Dagboek


Zondag 24 december 2006

Afgelopen woensdag 20 december was een dag vol herinneringen: het was precies een jaar geleden dat we Sem in onze armen konden sluiten. Het valt bijna niet te beseffen hoe snel het jaar voorbij is gevlogen. De hele dag (en de dag ervoor) hebben we herinneringen opgehaald en beleefden we het als het ware nog een keer. Degenen die het hebben meegemaakt weten dat het een meer dan bijzonder moment is dat je voor altijd als dierbare herinnering bij je zult dragen.

We vinden het nu, een jaar na thuiskomst, een mooi moment om te stoppen met het plaatsen van periodieke updates in het dagboek. Sem is een vrolijke, lieve, ondernemende dreumes van 18 maanden net als vele andere kinderen en hij is niet meer weg te denken uit ons leven.

Af en toe zullen we wel nieuwe foto’s toevoegen en mocht er nieuws zijn op welk gebied dan ook, dan zullen we dit vermelden onder “Nieuws”. We zullen de site dus wel blijven updaten, dus we zouden het leuk vinden als jullie ons blijven bezoeken!

Top

Donderdag 23 november 2006

Na een lang bezoek heeft de nazomer uiteindelijk ons kikkerlandje verlaten en zijn we aanbeland in de kille, natte en stormachtige herfst. Enigszins stormachtig was ook de ontwikkeling van Sem, in de afgelopen 2 maanden heeft hij weer flinke sprongen gemaakt. Sinds medio oktober heeft meneertje besloten om de wereld van grotere hoogte te gaan bekijken en stapt hij vrolijk in het rond. De eerste dagen dat hij los kon lopen zat er een grote glimlach van trots op z’n gezichtje geplakt en hij genoot met volle teugen! Inmiddels is het alweer heel vanzelfsprekend en is hij begonnen met de vervolgcursus: rennen en dansen. Het rennen brengt nog wat valpartijtjes met zich mee, maar het dansen gaat hem goed af. Zodra Sem swingende muziek hoort, worden de billetjes geschud en gaan de voetjes van de vloer! Hij draait eindeloos rondjes totdat hij van duizeligheid gierend van het lachen op de grond valt.

Een minder leuke kant van groter worden is het krijgen van kiezen. Sem is bij het doorkomen van z’n eerste kies een paar dagen behoorlijk ziek geweest. Twee weken later kwam de volgende kies en ja hoor, weer lag ons mannetje met hoge koorts en weinig eetlust bij ons op schoot. We hopen niet dat het bij elke kies op deze manier gaat…

Verder kan Sem praten als brugman. De hele dag zit hij op de praatstoel en hij vertelt honderduit. Boekjes lezen is nog steeds erg in trek en vooral boekjes met dierenafbeeldingen worden van voor naar achter en vice versa doorgebladerd. De quiz “wat voor geluid maakt dit dier” kan elke dag uitgebreid worden met een nieuw geleerd geluidje. Soms moeten we oppassen met wat we zeggen, want Sem papegaait alles na. Gelukkig begrijpt hij van sommige woorden de betekenis nog niet… Het is wel erg gezellig om zo’n kletsmajoortje in huis te hebben!

Bumba was lange tijd de grote held van Sem; het eerste wat hij zei als hij wakker werd was “Bumba”. ’s Ochtends bij het eten van fruit mag hij de dvd van het kleine clowntje kijken en dan vergeet hij alles om zich heen. Inmiddels heeft hij de filmpjes zo vaak gezien, dat hij al weet wat er gaat komen (en wij overigens ook…). Sinds een paar dagen is Bumba enigszins verdrongen door de Teletubbies, want bij het zien van fruit zegt hij nu “tetetuies!”. De avonturen van de vier musketiers worden met een grote glimlach bekeken.

Begin oktober zijn we met vrienden en hun zoontje Siebren naar Center Parcs geweest. We hebben het ontzettend leuk gehad en we hebben ons weer verbaasd over het feit dat Sem zich zo snel aanpast aan een nieuwe situatie. Hij ging zonder al te veel mopperen slapen en gedroeg zich niet anders als thuis. We waren erg trots op hem! De twee ventjes hebben het peuterbadje onveilig gemaakt en ook de speeltuin viel goed in de smaak. Maar de kinderboerderij met alle loslopende dieren was toch wel helemaal gaaf! Ze konden alle dieren van dichtbij aaien en er wandelde zelfs een koe voorbij! Sem vond alle dieren geweldig, maar de bruine koe was toch wel erg groot van dichtbij.

Inmiddels is de goedheiligman weer in ons land aangekomen. Sem heeft er nog niet zoveel besef van, maar hij weet wel wie “klaas” en “piet” zijn. Ook de Sinterklaasliedjes zijn aan het repertoire toegevoegd. Gistermiddag kwam Sinterklaas op het werk en daar zijn we met hem naar toe geweest. Gelukkig vond hij de pieten niet eng, maar toen hij samen met mama naar Sinterklaas ging om een kadootje op te halen werd hij toch wel een beetje verlegen. Na een paar bedenkingen kreeg de man met de baard zelfs een handje van Sem! De opbrengst, een leuke rode “trekhond”, staat te pronken bij het speelgoed en heeft vandaag al flink wat meters gemaakt.

Tot zover onze update. We wensen iedereen fijne Sinterklaasdagen toe en we zullen voor de kerstdagen nog weer van ons laten horen! Vergeet niet om een kijkje te nemen in het fotoalbum voor de nieuwe foto’s.

Top

Woensdag 20 september 2006

Een jaar geleden, 15 september 2005, bereikte ons het geweldige nieuws dat we de trotse ouders zouden worden van een geweldige zoon (zie voorstel). Inmiddels zijn we alweer een jaar verder en kunnen we ons een leven zonder Sem absoluut niet meer voorstellen.

In augustus zijn we voor het eerst met zijn drietjes op vakantie geweest. Na lang wikken en wegen hadden we toch maar besloten om niet zo’n lange reis met onze kleine dreumes te gaan maken (normaal gaan we naar Italië) en dat we ons kamp zouden opslaan in België.  Via internet een mooie bungalow geboekt in een park met alle gemakken en voorzieningen, en een bosrijke omgeving voor heerlijke fietstochten en wandelingen …. althans, dat dachten we. Helaas, het weer liet ons in de steek (tenzij je ervan houdt om in de stromende regen te gaan fietsen en/of wandelen) en is van het fietsen en wandelen weinig terecht gekomen. Sem heeft het (binnen)zwembad overigens volledig benut. Van linksvoor naar rechtsachter en van rechtsvoor naar linksachter, niets was hem te gek. De glijbaan was een favoriet onderdeel en ook de “waterval” bleef niet werkeloos toekijken. Eén ding is wel duidelijk: Sem heeft geen last van watervrees! Dit was ons echter al duidelijk gezien de waterrijke badsessies die thuis plaatsvinden.

Ook het superleuke overdekte speelparadijs is door Sem grondig verkend. De schommel kon niet hard genoeg gaan en de duizenden ballen wilde hij allemaal meenemen (Sem is helemaal idolaat van ballen en ballonnen). Verder zijn ook de glijbaan, de speelkubussen en de andere speelattributen goed gebruikt door Sem. We hebben hier ook gemerkt dat Sem zich niet “de kaas van het brood laat eten” door andere kinderen. Meneertje komt duidelijk op voor zijn eigen hachie en deinst niet terug voor een dreumes die een turf groter is.

Na een regenachtig verblijf in België hebben we vervolgens nog twee heerlijk zomerse weken thuis gehad. Doordat de tijdelijke bouwstraat na 3 jaar eindelijk definitief is aangelegd hebben we tijdelijk een mega zandbak voor onze deur gehad. Sem vond dit prachtig. De shovels, kiepwagens en werklui werden nauwlettend door hem gadegeslagen en veelvuldig vanachter het raam toegezwaaid. Natuurlijk kon het spelen in deze mega zandbak niet achterwege blijven. De werklui hadden ’s middags om 16.00 uur de “werkplaats” amper verlaten of deze werd volledig ingenomen door de buurtkinderen. Emmers, schepjes, zeefjes, kiepauto’s, skelters, werkelijk alles werd naar buiten gesleept om het werk van de werklui af te maken (nou ja, afmaken!). Probeer je kleine vent dan maar eens binnen te houden bij het zien van zoveel zand en kinderen. Dus op naar de zandbak! Sem was nog niet gearriveerd of hij had gelijk de aandacht van de kinderen, waarbij onze buurmeisjes Roos en Liset hem toch wel heel erg tof vinden. Alles werd gedaan om het Sem maar zoveel mogelijk naar de zin te maken. Hij zelf vond het allemaal best en ontwikkelde zich al snel tot Bob de Bouwer in spé. ’s Avonds bij het uitkleden bleek dat Sem de term zandzakken vullen wel heel erg letterlijk had genomen. We begrijpen nu ook waarom er extra zand is aangerukt om de straat toch op de juiste hoogte te krijgen.

In de laatste week van de vakantie zijn we met Sem naar Burgers Zoo in Arnhem geweest. Vorig jaar hebben we hier de Meiling-dag bezocht (hadden wij net een dag ervoor gehoord dat we de ouders zouden worden van Sem). De apen, vogels, leeuwen, olifanten, tijgers, uilen, giraffen, vissen, haaien vond onze kleine man best interessant, maar de schommel was toch de topattractie. Ook hier kon het weer niet hard genoeg gaan.

Op zaterdag 16 september vond de Meiling-dag 2006 plaats, dit jaar in Avonturenpark Hellendoorn. Uiteraard hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om af te spreken met de papa en mama van Sam en Jeremy. Zij zijn tegelijkertijd met Sem thuisgekomen. Het was erg leuk om de mannetjes samen te zien en de fotocamera’s hebben weer overuren gemaakt. Tevens hebben we een aantal stellen ontmoet met wie we alleen nog maar via email contact hadden. Eindelijk konden we de papa’s en mama’s van Jing Lan, Nathan en Boaz in levende lijve ontmoeten en dat was erg geslaagd! De kleine Boaz van 5 maanden was er helaas nog niet bij, maar gelukkig komt hij over een paar weekjes eindelijk thuis!

We hebben een hele leuke dag gehad, veel ervaringen uitgewisseld en fijne mensen leren kennen!

In het fotoalbum hebben we foto’s geplaatst van de vakantie in België, de Meiling-dag in Avonturenpark Hellendoorn, evenals enkele overige foto’s van de maand augustus.

Tot zover de update en tot de volgende keer.

Top

Woensdag 12 juli 2006

De tijd vliegt werkelijk voorbij want onze kleine vent is afgelopen zaterdag alweer 1 jaar geworden. Uiteraard hebben we er een groot feest van gemaakt. En een feest is natuurlijk niet compleet zonder de nodige slingers en ballonnen. Dus op vrijdagavond is papa, mama was naar een bruiloft, druk in de weer geweest om het huis vrolijk te versieren.

Zaterdagochtend werd Sem, zoals gebruikelijk, met een grote glimlach wakker. Toch had Sem al snel in de gaten dat er iets anders was aan deze dag. Zou het komen doordat papa en mama vrolijk “er is er één jarig” aan het zingen waren? Met zijn drieën zijn we vervolgens heerlijk in het grote bed gaan liggen. Hier mocht Sem zijn verjaardagscadeau uitpakken. Het papier maakte echter meer indruk dan het cadeau zelf. Vervolgens zijn we naar beneden gegaan om te kijken hoe Sem zou reageren op de versiering. Aan de reactie van Sem te zien was de versiering geslaagd, waarbij de ballonnen toch wel de meeste indruk maakten. ’s Middags werd de “Bert en Ernie” taart in het bijzijn van de opa’s en oma’s aangesneden door Sem (met een beetje hulp van papa). Natuurlijk hoopten we dat Sem met beide handen de taart te grazen zou nemen, maar helaas. Uiterst voorzichtig werd een stukje van de taart gesnoept en daar bleef het bij. Een paar hapjes slagroom gingen er nog wel in, maar een hapje taart kon hem niet bekoren. Hij had meer interesse in de verse vruchten die op de taart zaten.

De rest van de middag hebben we doorlopend bezoek gehad en Sem vond het allemaal prima. Hij heeft ondanks de drukte nog een heerlijk middagdutje gedaan en heeft genoten van alle aandacht en cadeautjes! Nadat het bezoek weg was, de tuin weer aan kant en de cadeautjes uitvoerig bekeken, heeft onze 1-jarige heerlijk gerelaxed in bad en is daarna snel naar dromenland vertrokken. Een hele bijzondere dag was ten einde.

Verder gaat het met Sem nog steeds heel erg goed. De eerste fietstochtjes zijn achter de rug en hij vindt het heel erg leuk om de wind door z’n haartjes te voelen! Als een gids geeft hij ons een uitgebreide beschrijving van de omgeving (althans daar gaan we vanuit, we hebben de babytaal nog niet helemaal onder de knie!). Sinds kort kan hij dingen aanwijzen en hij is dan ook de hele dag in de weer met zijn wijsvinger. Hij kan nu goed duidelijk maken wat hij wil hebben, maar soms begrijpen we hem niet of verkeerd en dan kan hij wel even gefrustreerd zijn. Afgelopen week heeft hij geleerd om vanuit kruipstand naar zitstand te gaan en lukt het hem eindelijk ook om zich op te trekken en te gaan staan. Heerlijk om te zien als hij dan glundert van trots! Stapjes zetten aan de hand gaat iedere dag beter dus wie weet stapt onze dreumes binnenkort zelfstandig door het huis!

We hebben besloten om vanaf nu elk kwartaal een update te plaatsen. Het fotoalbum zullen we wel regelmatig blijven bijwerken. Ook deze keer hebben we nieuwe foto’s geplaatst van de afgelopen weken en uiteraard van Sem’s 1e  verjaardag.

We wensen iedereen een hele fijne zomer toe en tot de volgende update in oktober!

Top

Woensdag 14 juni 2006

Het WK is begonnen en natuurlijk kon Sem niet achterblijven wat betreft de gekte. Oranje polo, witte broek met oranje naden, wit/oranje schoenen en natuurlijk mochten de oranje hoed, sjaal en toeter niet ontbreken. Of het nou door de felle aanmoedigingen van Sem zover is gekomen zal nooit duidelijk worden, feit is wel dat Nederland de eerste wedstrijd heeft gewonnen. Aan Sem heeft het in ieder geval niet gelegen. Hij is zelfs al klaar (zie fotoalbum) voor de volgende wedstrijd. Laat ze maar komen.

Dinsdag 6 juni 2006

De update beginnen we deze keer met een speciale dag: zondag 14 mei mocht Dagmar haar eerste moederdag vieren. Het was best speciaal om deze dag nu echt als mama te mogen beleven. ’s Ochtends heeft papa Sem uit bed gehaald en saampjes hebben ze mama in bed verrast met een mooi kado. De badhanddoeken waren dringend aan vervanging toe en dat heeft Sem (met een klein beetje hulp van papa) goed onthouden! Nadat we alledrie goed wakker waren geworden, werd er een lekker ontbijtje klaargemaakt en ook ’s avonds hoefde mama zich niet om het eten te bekommeren.

Op Hemelvaartsdag zijn we met vrienden en hun dochtertje en zoontje naar de dierentuin in Nordhorn geweest. Het was de eerste keer dat we met Sem een dagje uit zijn geweest. Helaas was het een druilerige dag, maar gelukkig hebben we het ter plaatse nog redelijk droog gehouden. Uitgerekend die ochtend wilde de kleine man niet slapen, dus zijn we maar zonder ochtendslaapje vertrokken. Gelukkig viel hij in de auto direct in slaap en eenmaal aangekomen was hij weer opgewekt en monter. Voor de dierentuin is Sem nu nog te klein, maar Lotte van 3 jaar vond het prachtig. Het zien van de leeuwen zou toch wel het hoogtepunt van de dag zijn, maar die gaven deze keer niet thuis… We hebben wel een Noord-Perzische panter gezien en die kon het een beetje goedmaken. Na een traditionele Duitse curry wurst mit pommes en wat bewegingsoefeningen in de speeltuin zijn we huiswaarts gegaan. Het was een leuke dag en Sem heeft zijn eerste dagje uit prima doorstaan!

Sem is alweer bijna 11 maanden oud. Zijn ontwikkeling gaat nog steeds erg snel en de eerste pogingen om van ligstand naar zitstand te komen zijn ook gedaan. Inmiddels is de gehele benedenverdieping tot “eigen terrein” verklaard en alle voorwerpen worden aan een aandachtig onderzoek onderworpen. Als meest favoriet voorwerp op dit moment staan de plinten met stip op nummer één! Papa doet er al een jaar over om de hoekjes van de plinten vast te lijmen en Sem helpt hem elke dag daaraan herinneren. Zodra z’n buik de vloer heeft geraakt, gaat hij in een rechte lijn steevast op zijn doel af en binnen de kortste keren liggen alle hoekjes door de kamer verspreid. Ondanks dat hij nog zo jong is, proberen we toch een beetje om hem duidelijk te maken dat dit toch echt niet tot zijn speelgoed behoort. (Een andere optie is natuurlijk dat Patrick de hoekjes alsnog vastlijmt, maar dat vergt waarschijnlijk nog meer geduld van Dagmar…) Tot onze verbazing begrijpt Sem al heel goed dat hij niet aan de plinten of stopcontacten mag komen. Hij gaat vlak voor zijn “doel” liggen en kijkt dan lachend naar één van ons. Als wij “nee” zeggen, dan moppert hij een beetje, maar vervolgens draait hij zich om en gaat op zoek naar een volgende uitdaging.

Het inslapen gaat gelukkig weer beter. Overdag hoeven we niet meer bij hem te blijven totdat hij is ingeslapen en ’s avonds willen we dit ook weer gaan afbouwen. ’s Nachts wordt hij nog wel eens wakker, maar hij valt dan snel weer uit zichzelf in slaap en de volgende morgen om half acht is het weer rise and shine!

Het oppassen door de oma’s gaat supergoed; Sem voelt zich helemaal op z’n gemak bij de oma’s en laat ons zonder problemen naar het werk gaan. We hebben ook niet het idee dat hij na een oppas-dag onrustiger slaapt of iets dergelijks, dus dat is heel fijn.

De volgende update zal in het teken staan van de eerste verjaardag van Sem op 8 juli dus tot dan! Oja, vergeet niet om een kijkje te nemen in het fotoalbum!

Top

Zaterdag 13 mei 2006

Het is alweer vier weken geleden dat onze laatste update is verschenen. Inmiddels zijn we van een kille lente beland in hoogzomerse sferen. Het toeval wil dat de zomer is begonnen op de dag dat Dagmar weer aan het werk moest… Vorige week maandag was de eerste werkdag en dat was wel even wennen na 19 weken verlof. Gelukkig viel het niet tegen en na een paar uurtjes was het bijna weer als vanouds. Op de dagen dat mama niet thuis is, is Sem thuis in goede handen bij de oma’s en dat vindt hij hartstikke leuk. Toch was het ook voor hem even wennen dat mama er overdag niet was en hij was de hele week toch een klein beetje van slag. Dit uitte zich in erg aanhankelijk zijn en moeilijk inslapen, zowel overdag als ’s avonds. Sinds twee weken hangt hij erg aan mama en wil ’s avonds alleen door haar naar bed gebracht worden. Ook als hij ’s avonds of ’s nachts wakker wordt, kan papa niet veel goed doen…Hopelijk zal dit snel weer beter gaan.

Eind april hebben we weer een bezoekje gebracht aan het consultatiebureau. De opbrengst was een lengte van 70,5 cm en een gewicht van 8.450 gram. Sem is prima gegroeid, maar daar twijfelden we ook niet aan. Hij eet alles wat in de buurt van z’n mond komt en smikkelt er lustig op los! We merken dat Sem de laatste twee weken een enorme ontwikkeling doormaakt. Elke dag verrast hij ons met iets nieuws dat hij heeft geleerd. Als we iets een paar keer hebben voorgedaan, dan doet hij al een poging om het na te doen. Tijdens het zingen van “klap eens in je handjes” wordt er vrolijk meegeklapt en ook voor het nadoen van een leeuw vraag je bij Sem niet mis: “ggggg” (= grrrrrr) doet hij dan!

Sinds twee weken kruipt hij, althans hij heeft een manier gevonden om vooruit en achteruit te gaan. Het alleen zitten is bijna voltooid en sinds een paar dagen heeft hij ontdekt dat het heel interessant is om overal op te klimmen: de rugleuning van de bank, papa of mama’s schouder of grote voorwerpen die op de grond liggen (door toedoen van de kleine man). Als gevolg hiervan hebben we uit voorzorg het bedje en de box lager gezet en volgende week gaan we maar eens op zoek naar traphekjes.

Twee weken geleden is ook eindelijk het eerste tandje doorgekomen en een week later volgde de tweede. Tijdens één van de vele lachsalvo’s verschijnen er nu twee prachtige ondertandjes! We hebben het idee dat er nog een aantal onderweg zijn, want het vele kwijlen maakt het dweilen van de vloer overbodig…

Sem heeft de eerste knipbeurt ook achter de rug. Zijn haar groeit erg snel en om te voorkomen dat we knipjes moesten gaan gebruiken, hebben we een bezoekje gebracht aan de kapper. Een nieuwe omgeving is natuurlijk altijd reuze-interessant en als de kapster dan ook nog een felroze grote-kralenketting om heeft, dan is er genoeg afleiding om 10 minuten redelijk stil te blijven zitten. Hij was weer lekker gekortwiekt, maar helaas was de pret van korte duur… Inmiddels is de knipjes-alarmfase al bijna weer aangebroken, dus we gaan binnenkort maar weer eens een afspraak maken

Door het mooie weer brengen we een groot deel van de dag buiten in de tuin door. Dit brengt veel nieuwe indrukken met zich mee voor Sem. Alle buitengeluiden, spelende kinderen, fluitende vogels, vliegen en andere fladderende insecten krijgen de volle aandacht van hem. De blaadjes van de verschillende planten worden aandachtig bekeken en betast. De eerste keer op het gras vond hij toch wel een beetje eng (zie foto’s), maar na verloop van tijd werd elk grassprietje aan een nauwkeurig onderzoek onderworpen.

Sem’s wereld is weer een stuk groter geworden door het buitenleven en dat zal de komende tijd alleen maar meer worden!

Uiteraard hebben we ook weer nieuwe foto’s van de afgelopen maand geplaatst. Veel kijkplezier en tot volgende maand!

Top

Maandag 10 april 2006

Vandaag was een speciale dag, omdat de uitspraak in adoptie naar Nederlands recht heeft plaatsgevonden. We hadden geen idee hoe een dergelijke rechtbankzitting zou verlopen, dus we waren tijdig bij de rechtbank in Almelo. Om 14.l5 uur waren we aan de beurt en werden we opgevangen door de advocate. Gezamenlijk zijn we naar een kleine rechtszaal gegaan alwaar ook de kinderrechter en griffier aanwezig waren. Het ging er heel ontspannen aan toe en de kinderrechter gaf aan dat dit soort zittingen een welkome afwisseling zijn in de vaak ellendige en vervelende zittingen met veel narigheid. Sem was volop aan het sjansen met de advocate en vond de kinderrechter bere-interessant! De mooiste glimlachjes en meest vertederende en clowneske blikken werden uit de kast gehaald en wederom wist hij de harten van de aanwezigen te stelen! Na een social talk werd het tijd voor het “officiële” gedeelte: de beschikking werd ondertekend door de kinderrechter en de griffier … en dat was het! Na een kleine 10 minuten stonden we weer buiten en mag Sem officieel onze achternaam dragen. Hiermede is ook een eind gekomen aan onze adoptieprocedure.

In de maand maart hebben we papa’s verjaardag gevierd. De eerste verjaardag als gezinnetje is toch wel bijzonder! ’s Ochtends vroeg hebben we papa in bed verrast met mooie kado’s en Sem hielp graag met het uitpakken. 's Ochtends en ’s middags hebben we de visite ontvangen en Sem heeft maar meteen even laten zien dat hij inmiddels een kleine dreumes is die precies weet wat hij wil en het ook laat merken als iets hem niet zint… Gelukkig vond hij het over het algemeen erg gezellig en heeft zich prima vermaakt met iedereen. Tegenwoordig moet hij eerst even de kat uit de boom kijken als hij “vreemden” ziet, maar daarna kan iedereen rekenen op diverse “flirt-pogingen”! Papa en mama worden ondertussen nog wel steeds goed in de gaten gehouden door de kleine man.

Sinds een paar weken gaat Sem ook steeds meer herkennen. Bij het zien van papa’s auto komt het hele lijfje in beweging en zodra papa uitstapt verschijnt er een grote glimlach. Ook de opa’s en oma’s zijn nu bekend voor hem en worden lachend door hun kleinzoon begroet.

Als favoriete speelplek is de box verruild voor de grond. Al rollend verkent Sem de benedenverdieping en daardoor kunnen we hem echt niet meer uit het oog verliezen. Hij is vliegensvlug en ondanks dat hij nog niet kan kruipen, behaalt hij zijn doel altijd! Mocht de weg naar een bepaald speeltje onderbroken worden door een wegopbreking of een omleiding, dan wordt er een poging gedaan om middels een schreeuw mama te beroeren om te helpen, maar dat werkt helaas niet altijd. Dan maar op zoek naar een ander speeltje…

Afgelopen zaterdag hadden we weer een kleine mijlpaal: de maxi-cosi is verruild voor de grote autostoel! Qua lengte past Sem nog prima in de maxi-cosi, maar hij is inmiddels 9 maanden en wil graag wat meer bewegingsvrijheid in de auto. Hij vindt het reuze-interessant en kijkt prinsheerlijk in het rond. Alleen papa en mama vinden hem al zo groot worden als hij in de autostoel zit… Hij is nu écht baby-af!

De komende 3 weken gaat mama nog heel hard genieten van haar verlof, want vanaf 1 mei zullen haar collega’s haar (hopelijk) weer met open armen ontvangen! Het zal even wennen zijn, maar voorlopig denkt ze daar nog maar niet aan…

We hebben weer nieuwe foto’s geplaatst. Tot de volgende maand, dan verschijnt er weer een nieuwe update!

Top

Zaterdag 5 maart 2006

Inmiddels zijn we alweer in de laatste maand van het eerste kwartaal aangekomen. De maand februari is voorbijgevlogen. In huize Heubach heeft het “normale” leven zijn intrede weer gedaan en hebben we er weer een goed dagritme in zitten. Het nachtritme was al goed en dat is gelukkig zo gebleven en zelfs nog beter geworden, want de kleine man gaat nu ’s avonds direct lief slapen zodra hij in bed ligt. Sem is een heerlijke dreumes van 8 kilo en is 68 cm klein. Hij ontwikkelt zich snel en de laatste 2 weken heeft hij zijn voetjes in het vizier gekregen. Zodra hij op z’n rug ligt, dan hupsakee gaan de voetjes de lucht in en laat hij zien hoe lenig hij is door beide voetjes tegelijkertijd in de mond te stoppen! Sem heeft ook ontdekt dat hij papa en mama kan bezighouden door speelgoed op de grond te gooien en het dan verbaasd na te kijken. Papa of mama pakt het dan wel op en dan kan het spelletje weer van voor af aan beginnen! Tijdens de fles is zo’n spuugdoekje ook nergens voor nodig, deze kan beter op de grond liggen (op de bank of op de armleuning is niet goed genoeg, het moet echt op de grond liggen!). Het springen op schoot is ook een favoriete bezigheid van Sem; hij begint vanzelf al door z’n knietjes te gaan en zodra hij de lucht in gaat, dan giert hij het uit van het lachen! We merken dat hij nu ook dingen gaat nadoen; kusjes geven en “brrrrr” zeggen zijn voorbeelden daarvan.

In februari is de visite langzaamaan op gang gekomen en de afgelopen weekenden hebben we dan ook behoorlijk wat mensen mogen begroeten. Erg gezellig en Sem vindt het allemaal prima. Zelfs een hele huiskamer vol met collega’s van papa en mama maakt hem niet van slag. Af en toe laten we hem heel even bij iemand op schoot zitten en dit gaat ook goed. Hij blijft wel steeds oogcontact met één van ons zoeken en dat vinden we een heel goed teken. Onze kleine vent is superverwend met de meest mooie cadeaus, maar het inpakpapier krijgt toch de meeste aandacht van hem…
Twee weken geleden hebben we de 1e verjaardag van Sem’s vriendje Siebren gevierd. Voor de slagroomtaart is Sem nog een beetje te klein, maar hij heeft het prima naar z’n zin gehad en heeft de visite vermaakt met verhaaltjes vertellen en gulle glimlachen.
Vorige week is mama voor het eerst een avondje weg geweest in verband met een babyshower bij een collega. Papa en Sem hadden dus een mannen-avond en mama kon met een gerust hart weg gaan. Het was wel lekker om even een avondje in een andere omgeving te zijn, maar mama vond het toch ook wel weer fijn om naar huis te gaan!

Afgelopen maandag zijn we voor de tweede keer naar het consultatiebureau geweest. Sem was in lengte en gewicht goed gegroeid en qua ontwikkeling loopt hij op veel punten zelfs twee maanden voor! Als afsluiting van het gesprek moest het toch echt gebeuren… Sem moest 2 prikken toegediend krijgen. Hij heeft heel erg z’n best gedaan om stoer te blijven, maar de 1e prik maakte hem toch aan het huilen. Zo zielig, vooral omdat ons ventje nooit huilt. Hij was vrij snel weer te troosten en er volgde een diepe zucht “zo, dat heb ik ook weer gehad!”. Maar de 2e prik moest ook nog komen… Het feest was toen echt over en Sem wilde niets liever dan gauw naar huis. In de auto is hij direct in slaap gevallen en gelukkig was na het slaapje alles weer vergeten!

Voor de adoptie naar Nederlands recht heeft onze advocaat vorige week een verzoekschrift ingediend bij de rechtbank. De uitspraak van de rechtbank zal op z’n vroegst in de zomer plaatsvinden. We zullen een uitnodiging krijgen om de uitspraak op de rechtbank bij te wonen en dan zal Sem officieel onze achternaam krijgen.

Tot zover onze update over de maand februari. We zullen proberen om regelmatig nieuwe foto’s te plaatsen en voor de volgende update zeggen we: tot volgende maand!

Voor nieuwe foto’s verwijzen we naar februari 2006.

Top

 

Dinsdag 31 januari 2006

Vandaag is alweer de laatste dag van de maand januari. De maand is voorbij gevlogen, het lijkt alsof de kerstboom pas gisteren de huiskamer heeft verlaten. Sem is inmiddels al 6 weken bij ons. In de afgelopen weken heeft hij zich ontwikkeld tot een nóg vrolijker en tevredener kereltje. Alle basistechnieken zoals eten, plassen en p….. heeft hij prima onder de knie en ook is er een ritme gekomen in zijn slaapjes. Papa en mama zijn er eindelijk achter op welke manier de kleine man ’s avonds naar bed wil worden gebracht en hij valt nu vrij snel lief in slaap. Sem gunt ons gelukkig nog steeds een goede nachtrust en is van 20.00 uur tot 08.00 uur ver weg in dromenland. Als hij wakker is brengt hij de tijd door met spelen in de box en gek doen met papa of mama. Ook liedjes zingen is een favoriete bezigheid, hij giert het dan uit van het lachen! De weergoden doen erg hun best om het ons naar het zin te maken en we proberen om elke dag even een wandelingetje te maken. Sem vindt het nu wel leuk om in de kinderwagen of maxi-cosi te zitten en begint al te lachen zodra één van beiden in beweging wordt gebracht. Zijn beentjes trappelen van opwinding en er worden hele verhalen verteld!

Afgelopen weekend heeft Sem voor het eerst andere groentehapjes gekregen, nu met groente en rijst of aardappelen. Als eerste gerecht stonden bruine bonen met appel op het menu. Hij heeft me dit niet in dank afgenomen…. De eerste keer heeft hij met een vies gezicht heel dapper een halve portie opgegeten. Gelukkig ging het de tweede keer al beter en gaat de mond inmiddels weer open als de lepel in zicht is. Wij hebben nu echter al besloten dat de bruine bonen niet al te vaak op het menu komen te staan, want ook wij hebben er “last” van… De luiers zijn niet aan te slepen, want meneertje heeft zo’n 4x per dag een verrassingsluier voor ons!

Vandaag was een spannende dag voor voornamelijk mama: we hebben Sem voor het eerst achtergelaten bij een oppas. Helaas was dit nodig vanwege het feit dat Patrick’s oma vorige week is overleden en vandaag vond haar crematie plaats. Oma Wachou is bij ons thuis gekomen om op Sem te passen en dit ging hartstikke goed. Na een heerlijk ochtenddutje mocht oma hem uit bed halen en ze werd meteen getrakteerd op een grote glimlach van oor tot oor. Het was- en aankleedfestijn was heel gezellig en Sem heeft oma laten zien dat hij zijn fruithapje heel netjes kan eten.

We willen langs deze weg iedereen bedanken voor de vele kaartjes, kadootjes, telefoontjes en lieve berichten in ons gastenboek die we tot nu toe hebben gekregen. Het doet ons goed om te weten dat zoveel mensen, bekenden, minder bekenden en zelfs onbekenden, met ons meeleven. De visite gaan we langzaamaan uitbreiden, dus schroom niet om ons te bellen voor het maken van een afspraak!

De afgelopen weken hebben jullie onze belevenissen wekelijks kunnen volgen op onze website. Aangezien het “normale” leven weer grip op ons begint te krijgen, zullen we vanaf nu maandelijks het dagboek bijwerken. Uiteraard zullen we het fotoalbum wel regelmatig updaten en mocht er nieuws zijn, dan zullen we dit vermelden onder “Nieuws”. Hieronder zullen jullie eveneens op de hoogte gehouden worden van de rechtbankprocedure in verband met adoptie naar Nederlands recht, waardoor Sem officieel de achternaam Heubach zal krijgen. Afgelopen week hebben we de benodigde documenten uit Taiwan ontvangen en het contact met de advocaat is inmiddels gelegd. We hopen zo snel mogelijk de procedure te kunnen laten starten.

Voor nieuwe foto's van Sem zie januari 2006, deel II

Top

 

Dinsdag 24 januari 2006

 Patrick is afgelopen week weer met werken begonnen. De eerste dag was voor hem natuurlijk wel even wennen zonder kleine man. Vier weken lang heb je samen intensief voor hem gezorgd en opeens begint voor papa het “gewone” doordeweekse leven weer. Sem en mama hebben zich prima vermaakt; de dagen vliegen voorbij en als je dan ’s avonds denkt “wat heb ik vandaag eigenlijk gedaan?” dan komt het er vaak op neer dat je alleen maar met het kereltje bezig bent geweest. Tijdens de slaapjes probeer ik nog wat huishoudelijke taken te doen, maar als je de strijkplank dan in de juiste positie hebt gezet en de strijkbout is op temperatuur, dan kan het zomaar gebeuren dat meneertje toch opeens bedenkt dat het gezelliger is om samen met mama te spelen in plaats van in bed te liggen. Maar als ik moet kiezen tussen het huishouden of keuvelen met m’n zoon… nou dan weet ik het wel! 

Woensdag is Siebren op bezoek geweest samen met zijn mama. De moeders voelden zich nu echte huisvrouwen: op een doordeweekse ochtend bij elkaar koffiedrinken! Donderdag zijn mama en Sem voor het eerst met z’n tweetjes met de auto op pad gegaan om op visite te gaan bij Sem’s vriendjes Lotte en Kasper. Mama’s rijstijl was blijkbaar slaapverwekkend, want Sem heeft het merendeel van de reis zijn ogen dicht gehad. Afgelopen zaterdag hebben we een bezoekje gebracht aan Milou en haar papa en mama. De papa’s hebben allebei een nieuwe auto en die moesten natuurlijk ook even geshowd worden! Eerlijk is eerlijk: ze zijn allebei erg mooi! We hebben mooie foto’s gemaakt van onze dreumessen en die zullen we binnenkort op de site plaatsen.

De week stond ook in het teken van neusdruppels, hoestdrankjes en uitgeperste sinaasappels. Alledrie zijn we verkouden en Sem heeft daarnaast ook een lastige hoest te pakken. Hij is er verder niet ziek van en is even vrolijk als altijd, maar papa en mama voelen zich flink beroerd als hij weer een hoestbui heeft… Gistermiddag ben ik voor de zekerheid toch maar naar de huisarts gegaan, aangezien Sem al hoest voordat hij thuis kwam. Gelukkig klonken zijn longetjes “schoon” en is het een gewone verkoudheid. Volgens de huisarts kunnen kinderen in hun eerste 4 levensjaren gemiddeld 15 luchtweginfecties per seizoen krijgen, dus we kunnen onze borst nat maken… Een mazzeltje is dat onze nachtrust niet verstoord wordt door het hoesten, want zodra Sem slaapt hoest hij niet meer tot de volgende ochtend! Nu maar hopen dat de verkoudheid snel een deurtje verder gaat. 

Sem’s eetlust is er ook niet minder om geworden. Zodra hij in het wipstoeltje wordt gezet en de slab hangt om z’n nekje, dan gaat z’n mond al open! Het fruithapje vindt hij ’s ochtends een heerlijk tussendoortje, maar de groentehap is helemaal top! Hij begint dan al te kraaien voordat er ook maar een lepel in het zicht is en na elke hap zegt hij “mmmhh” (of mama wil dat graag horen…). We hebben het idee dat hij toe is aan meer vast voedsel, dus we gaan de hoeveelheid groente maar opvoeren. Binnenkort mag hij ook yoghurt als toetje, dus dan kunnen we de melkfles van 16.00 uur langzaam gaan afbouwen.

Het ’s avonds naar bed brengen gaat nog steeds niet soepel. Overdag kunnen we Sem zonder problemen naar bed brengen en dan gaat hij zoet slapen, maar ’s avonds trapt hij daar niet in. We houden hem zo lang mogelijk op en brengen hem dan naar bed. Maar hij wil dan niet toegeven aan de slaap, ook al valt hij bijna om van de moeheid. We blijven dan maar naast z’n bedje zitten en kijken hem aan, af en toe een aai over z’n bol…. uiteindelijk lukt het altijd weer, maar de ene keer gaat het makkelijker dan de andere keer. Ach, het zal wel een fase zijn. We mogen al helemaal niet klagen (doen we ook niet), want zodra hij slaapt dan horen we hem ook niet meer tot de volgende ochtend 08.00 uur. Maar als iemand nog goeie tips heeft voor het bedritueel, dan houden we ons altijd aanbevolen! 

Morgen gaan we voor het eerst winkelen met Sem… ben benieuwd of hij op dat gebied op z’n vader of moeder lijkt!

Top

 

Dinsdag 17 januari 2006

De laatste week van papa’s verlof hebben we bewust rustig doorgebracht. Afgelopen donderdag waren we alledrie niet topfit: papa en mama hadden het buikgriepvirus op bezoek en Sem was verkouden en hangerig. Gelukkig was het van korte duur en voelden we ons vrijdag weer stukken beter. Sem is nog steeds neusverkouden en hoest behoorlijk, maar het ergste is alweer achter de rug.

Donderdag zijn we ook begonnen met de groentehapjes. Als eerste maaltijd stond bloemkool op het menu (mama dacht: dan kan het alleen maar lekkerder worden…). De eerste hap werd gretig door Sem begroet, maar een seconde later betrok zijn gezicht toch enigszins!! Het verwachte bananenhapje bleek toch iets anders te zijn.  Gelukkig ging het met de tweede hap al beter en daarna kon het voeren niet snel genoeg gaan! Tot nu toe vindt hij alle nieuwe dingen direct lekker, dus we hopen dat hij een makkelijke eter wordt.

Vrijdagmiddag zijn we voor het eerst op bezoek geweest bij opoe Heubach. Aangezien zij qua gezondheid de laatste weken nog al wat te verduren heeft gehad, was de komst van haar eerste achterkleinkind een welkome afleiding! Ze vond het prachtig om Sem in het echt te zien en we hebben mooie kiekjes gemaakt van een gelukkige opoe en een lachende knul! 

Gisterochtend werden we voor de eerste keer verwacht op het consultatiebureau. Een beetje onwennig kwamen we bij het bureau aan, maar gelukkig werden we meteen opgevangen door de assistente en die heeft ons wegwijs gemaakt. Na het wegen en meten (Sem is nu 66 cm en 7,3 kg) moesten we even wachten. Maar wachten is niet de meest favoriete bezigheid van meneertje, dus de aanwezige kindertjes zorgden gelukkig voor de nodige afleiding! Een aanwezige mama merkte op dat Sem best klein is voor 6,5 mnd. Maar ja, ik was volgens haar ook niet zo groot, dus dat was wel logisch! De consultatiearts was zeer tevreden: hij ziet er gezond uit en qua ontwikkeling is hij voor zijn leeftijd behoorlijk ver. Aan het eind van het onderzoek kwam het door mama zo gevreesde moment: de prik! ’s Ochtends had ik met Sem afgesproken dat we ons allebei heel stoer zouden gedragen en daar heeft hij (en ik) zich ook aan gehouden! Hij heeft geen kik gegeven en gelukkig is hij er ook niet ziek van geworden. Eind februari moeten we terugkomen en dan krijgt hij weer twee prikken. Daarna is hij wat het entingschema betreft helemaal bij.

Vandaag is Patrick weer aan het werk gegaan. Weliswaar met enige tegenzin, want na vier weken continue in het bijzijn van zoon en vrouw te zijn geweest, is het toch wel weer even wennen om om 08.00 uur in de auto te moeten stappen.

Ik vond het ook wel even wennen, want opeens ben ik de hele dag alleen met Sem. Je mist toch een extra paar handen en je hebt de hele dag alleen de verantwoordelijkheid over het knulletje. Gelukkig viel het allemaal mee en eerlijk gezegd vliegt de dag voorbij. Je leeft heel erg op de klok in verband met Sem’s voedingen en slaapjes en voor je het weet is het alweer 17.00 uur. Hopelijk wordt het de komende dagen wat beter weer, zodat we ’s middags even een frisse neus kunnen gaan halen!

Voor foto's van de maand januari verwijzen wij naar de foto's van Sem.

Top

 

Dinsdag 10 januari 2006

Afgelopen woensdag, 4 januari, hebben we papa’s nieuwste trots (op Sem na natuurlijk) opgehaald. Om stipt 10.00 uur stonden we bij de autodealer om onze nieuwe bolide op te halen. Sem heeft de auto meteen goed ingewijd en heeft heerlijk geslapen op de terugweg. We hebben koers gezet richting Enschede om een cadeautje te overhandigen aan ome Ronald voor zijn verjaardag. Het was de eerste keer dat we met Sem bij hen waren en hij vond het bere-interessant. Vooral z’n grote voorbeeld Siebren van bijna 11 maanden werd aandachtig bekeken. Na een lekkere kop koffie/thee en een overheerlijk gebakje zijn we weer naar huis gegaan, zodat Sem aan z’n middagdutje kon beginnen.

De rest van de week hebben we rustig aan gedaan. Na een vol programma op maandag, dinsdag en woensdag leek het ons verstandig om weer even wat rust in te bouwen voor Sem. We leren hem steeds beter kennen en we merken dat hij in de periode kort voor en na zijn slaapjes rust nodig heeft. Als het voor hem te druk is door de aanwezigheid van andere mensen, slaapt hij minder goed. Verder reageert Sem goed op visite; hij is niet onrustig of iets dergelijks tijdens of na de visite. Toch wachten we nog even met het toelaten van anderen behalve de opa’s en oma’s en beste vrienden. We hopen dat we over een paar weken langzamerhand wat meer visite kunnen gaan toelaten, maar dat hangt volledig van Sem af. Tot die tijd zullen we trouw onze site bijwerken, zodat iedereen toch op de hoogte blijft van onze avonturen als nieuwbakken ouders!

Mama en Sem hebben afgelopen vrijdag, 6 januari, een aantal boodschapjes gehaald in het winkelcentrum. Het was heerlijk weer dus we hebben er meteen een wandeling van gemaakt. Tijdens een bezoekje aan de Etos gebeurde er iets wat we al eens voorspeld hebben: de vriendelijke dame achter de kassa was heel geïnteresseerd in Sem (wie niet?) en na een social talk gaf ze aan dat Sem echt sprekend op z’n moeder lijkt!!!! Vooral de ogen, dan kon echt niet missen!! Met moeite heb ik m’n lachen in kunnen houden en ik heb haar vriendelijk gezegd dat je dat zelf als ouder niet ziet. Nee, ik moest echt van haar aannemen dat mijn zoon sprekend op mij lijkt!! Heerlijk toch als je dit soort opmerkingen krijgt?

Afgelopen dagen zijn we overigens ook geconfronteerd met het ouderschap: sinds een paar dagen vindt Sem het een minder goed idee om ’s avonds na de fles van 19.30 uur direct naar bed te gaan om te gaan slapen. Het zieligste gezichtje werd opgezet en de voorraadbus tranen werd geopend. Met gekromde tenen hebben we hem 10 minuten laten huilen, maar we wilden hem niet overstuur laten raken. Als we naar hem toe gingen was alles natuurlijk weer goed! Tja, wat doe je dan?? We hadden afgesproken dat we hem het liefst niet uit bed halen, maar in ieder geval niet van z’n kamertje af gaan. Na een aantal experimenten zijn we erachter dat Sem na de fles nog even beneden wil blijven op de arm of lekker in de box. Zodra we zien dat hij moe wordt, brengen we hem naar bed en na een paar aaien over z’n wangetje valt hij prinsheerlijk in slaap tot de volgende ochtend 08.00 uur. Het blijkt dus dat ouder-zijn voor een groot gedeelte bestaat uit proberen en er achter zien te komen wat jouw kind het prettigst vindt.

Sinds gisteren heeft Sem ontdekt dat de flessenspeen halverwege de voeding ook heel erg lekker is om op te kauwen, zodat de jeuk van doorkomende tandjes wat minder wordt. Alles leuk en aardig, maar drinken en kauwen tegelijk gaat natuurlijk niet! Sem heeft tijdens het kauwen de grootste lol en mama zit in de stress omdat hij “volgens het boekje” natuurlijk wel z’n fles leeg moet drinken!! Maar gelukkig heeft mama vandaag besloten om er geen drama van te maken. Als Sem niet meer wil drinken, dan hoeft het niet, ook al heeft hij zijn fles nog niet leeg. Het zal wel weer een periode zijn. Hopelijk is het over een paar dagen weer over en heeft hij wat nieuws verzonnen! Het leven van zo’n kleintje is één grote ontdekkingsreis!

Gisterochtend is de verpleegkundige van het consultatiebureau op bezoek geweest voor een kennismakingsgesprek. Sem kwam samen met papa fris gewassen naar beneden en zette direct zijn betoverende glimlach op! Tja, toen was ook de verpleegkundige verkocht! We hebben veel handige tips gekregen en die zullen we zeker in de praktijk gaan brengen. In overleg met de verpleegkundige zullen we eind deze week beginnen met groentehapjes. Vorige week donderdag zijn we met fruithapjes begonnen en dat viel bij Sem goed in de smaak! Het voeren kon hem niet snel genoeg gaan en hij bleef maar spartelen met z’n beentjes van opwinding! Enne… onze zoon kan overigens keurig eten… de slab was bijna overbodig! We hebben het idee dat hij ook echt toe is aan vast voedsel en dat mag natuurlijk ook wel met 6 maanden. Als eerste groentehap staan worteltjes op het menu, dus we zijn benieuwd!

Volgende week maandag moeten we voor het eerst naar het consultatiebureau voor een onderzoek door de consultatie-arts. Tevens zal Sem dan een prik krijgen. Over een maand krijgt hij weer een tweetal prikken en dan loopt hij gelijk met het Nederlandse entingschema.

Vanochtend hebben we een bezoek gebracht aan de röntgenafdeling in het ziekenhuis. Zoals vorige week besproken met de kinderarts zou er nog een longfoto van Sem worden gemaakt in verband met eventuele TBC. Dit was puur voor onze geruststelling en de kinderarts werkte daar graag aan mee. Sem heeft zich voorbeeldig gedragen en de foto’s waren in één keer gelukt. Als het goed is krijgen we volgende week een telefoontje van de kinderarts met de uitslag van de longfoto en de ontlastingkweekjes.

De komende dagen doen we weer lekker rustig aan en genieten we nog met z’n drietjes van papa’s laatste week vakantie. Vanaf volgende week dinsdag moet hij weer werken en dan zal het voor mama en Sem ook wel weer even wennen zijn om de hele dag met z’n tweetjes te zijn. We zullen dan weer even een ander ritme moeten zien te vinden, maar dat gaat vast goedkomen!

Voor foto's van de aankomst en en de maand december verwijzen wij naar de foto's van Sem.

Top

 

Dinsdag 3 januari 2006

Allereerst willen we iedereen een heel gelukkig, gezond, liefdevol en gezellig 2006 toewensen! We hopen dat iedereen inmiddels weer een beetje bekomen is van de wellicht wild gevierde jaarwisseling. Voor ons zag Oud & Nieuw er dit jaar iets anders uit: we zijn lekker met z’n drietjes thuis gebleven en Sem heeft van 19.00-06.00 uur doorgeslapen. Ondanks dat het nieuwe jaar in Hengelo met veel lawaai is verwelkomd heeft hij er helemaal niets van meegekregen.

De tweede week thuis hebben we heerlijk rustig doorgebracht. Behalve de gezellige bezoekjes van Milou Maathuis met haar papa en mama en Kasper Straatman met mams was het rustig in huize Heubach. Aangezien het prachtig weer is geweest, hebben we bijna elke dag een wandeling gemaakt (zo houden papa en mama hun dagelijkse sportieve bezigheden ook nog een beetje bij!). Sem raakt steeds meer gewend aan de wandelwagen en heeft nu ook door dat hij er heerlijk in kan slapen!

Gisterochtend zou eigenlijk de consultatie-arts bij ons komen voor een intake-gesprek, maar helaas door ziekte van haar kant kon dit niet doorgaan. De afspraak staat nu gepland voor volgende week maandag. Omdat het ochtendprogramma dus was vervallen, zijn we ’s middags voor het eerst met z’n drietjes naar de stad geweest om een aantal inkopen te doen. De planning was om ná Sem’s middagslaapje, dat duurt meestal tot 13.15 uur, weg te gaan, zodat we om 16.00 uur zeker weer thuis zouden zijn voor de volgende fles. Maar ja, het werd ons nogmaals onder de neus gewreven: met een kleine in huis valt er niet zoveel te plannen! Meneertje had bedacht om er een lange siësta van te maken en om 14.30 uur langzaamaan weer eens een oogje open te doen. Gelukkig hoefden we niet zoveel inkopen te doen, dus we zijn toch nog maar even gegaan. Voor de zekerheid maar een fles meegenomen, want je weet natuurlijk maar nooit! Slenteren door de stad zat er dus helaas niet in, maar om stipt 16.00 uur waren we, voorzien van alle inkopen, weer thuis.

Vanochtend hadden we om 10.15 uur een afspraak bij de kinderarts in het SMT te Hengelo. Bij adoptie behoort het tot de standaardprocedure dat het kindje kort na aankomst in Nederland een medisch onderzoek krijgt (zgn. “adoptieprotocol”). De kinderarts heeft Sem lichamelijk onderzocht en de medische gegevens uit Taiwan doorgenomen. Hij kwam tot de conclusie dat Sem kerngezond is! Dit hadden we eigenlijk al wel verwacht, maar het is toch wel fijn om het bevestigd te krijgen. Hij weegt 7100 gram en is 64 cm klein. Qua gewicht zit hij op de onderste curve en qua lengte zit hij net onder de curve. Dit is echter verklaarbaar door het feit dat de mensen uit Taiwan over het algemeen niet groot zijn. De verhoudingen zijn goed dus er is geen reden tot ongerustheid. Volgende week moeten we voor de zekerheid (en voor onze geruststelling) nog een longfoto maken in verband met eventuele TBC. De arts vond dit eigenlijk niet nodig, maar werkt er graag aan mee om ons gerust te stellen. Tevens zal de ontlasting nog worden gecontroleerd op eventuele parasieten en dan is het hele medische circus weer achter de rug! Papa en mama waren allang blij dat er geen bloed geprikt hoefde te worden

Morgen is er weer een spannende dag… althans voor papa! Om 10.00 uur gaan we zijn nieuwe speeltje in de vorm van een nieuwe auto ophalen! Om de auto meteen te kunnen showen gaan we daarna door naar ome Ronald, tante Hetty en Siebren. Ome Ronald is vandaag jarig, maar aangezien we vanochtend al een druk programma hadden, gaan we daar morgen een kadootje overhandigen en een gebakje eten.

Voor nieuw foto's zie het fotoalbum!

 

Dinsdag 27 december 2005

We zijn inmiddels al weer een week met z’n drietjes. De dagen zijn voorbijgevlogen en het lijkt wel alsof het nooit anders is geweest. Behalve bezoekjes van de opa’s & oma’s en beste vrienden hebben we met z’n tweetjes lekker genoten van ons ventje! We hadden niet durven hopen dat het zo goed zou gaan tijdens de eerste week thuis.

Ondanks het feit dat Sem de eerste paar dagen niet goed wilde drinken, is hij inmiddels helemaal gewend aan de Nederlandse flesvoeding en kunnen we de melk niet aanslepen. Binnen een recordtijd is de fles leeg. Langzamerhand went hij ook meer aan het Nederlandse ritme: ’s avonds om 19.00 uur gaat hij naar bed, maar dan kan hij het toch nog niet laten om om 03.30 uur zo’n lekkere fles melk aan z’n neusje voorbij te laten gaan. Twintig minuten later reist hij weer af naar dromenland en vanochtend was het zelfs 08.00 uur voordat hij zijn oogjes weer openden! Papa en mama waren natuurlijk reuze blij met dit “uitslaap-festijn”! Van te voren zagen we best wel op tegen de verstoorde nachtrust, maar om eerlijk te zijn wen je er heel snel aan.

We merken dat Sem goed in z’n vel zit. Hij is supervrolijk en kan echt gieren van het lachen! We hebben al meerdere malen de slappe lach gekregen omdat hij zich dan zo uitslooft! Vooral ’s avonds in het wipstoeltje geeft onze stand-up-comedian graag een showtje weg! Ook het badderen is een groot spetterfestijn! De spetters vliegen hoog in het rond, maar hij vindt het prachtig en heeft dan de grootste lol. Verder huilt hij nauwelijks en mocht dit wel het geval zijn dan laat hij zich makkelijk troosten door één van ons.

Vorige week vrijdag hebben we Sem aangegeven bij de burgerlijke stand van de gemeente Hengelo. Als “bewijs” moest de kleine man wel mee naar het gemeentehuis. Het was wel even wennen dat we niet zomaar in de auto konden stappen. Eerst moest Sem geïnstalleerd worden in de maxicosi en daarna moest papa een beroep doen op zijn technisch inzicht om het autostoeltje op de juiste manier in de auto te bevestigen. Gelukkig ging dit allemaal goed en Sem vond het allemaal prima. 

Afgelopen weekend zijn we voor het eerst op pad gegaan met de wandelwagen. Sem vond het in eerste instantie een beetje vreemd om in zo’n rijdend “ding” te zitten, maar eenmaal buiten heeft hij zijn ogen uitgekeken. Hij heeft vol verbazing gekeken naar de bomen, de huizen, de mensen en de lampen in de supermarkt. Na de wandeling was hij behoorlijk moe van alle indrukken en heeft toen eerst maar eens een dutje gedaan. En papa en mama hebben zijn voorbeeld gevolgd…

 

                       

 

          

Donderdag 22 december 2005

De aankomst van Sem in Nederland was een erg emotionele en bijzondere gebeurtenis. Het moment dat we onze zoon door de gate zagen aankomen en hem in onze armen kregen staat op ons netvlies gegrift en zullen we nooit meer vergeten.

Wat we gehoopt hadden is ook gebeurd: Sem begon direct te glimlachen toen hij ons zag. Dat was echt een moment van puur geluk! Na een beetje bekomen te zijn van de eerste emoties zijn we richting douane gegaan. Daar werden de paspoorten van Sem, Jeremy (6 mnd) en Sam (9mnd) voorzien van een stempel en mochten zij officieel door de Nederlandse douane. In de aankomsthal stond familie en vrienden ons op te wachten en de tranen hebben rijkelijk gevloeid! Sem heeft zich continue voorbeeldig gedragen en had praatjes voor twee! Na een gesprek met de begeleidsters, onder het genot van een kop koffie waar we allemaal erg aan toe waren, zijn we huiswaarts gegaan. Opeens was ons autostoeltje gevuld met een heerlijk knulletje!

 

                       

 

Nu twee dagen later merken we dat Sem steeds meer gaat wennen. Het slapen is nog wel lastig, omdat hij natuurlijk te maken heeft met een tijdsverschil van 7 uur. Zodra wij gaan slapen, is het voor zijn gevoel al bijna tijd om op te staan. We hebben dus inmiddels al bedroefd afscheid genomen van de ongestoorde nachtrust…. Maar als je dan om 03.00 uur ’s nachts een grote glimlach van je zoon krijgt is alles vergeven en vergeten! Sem heeft natuurlijk ook veel nieuwe indrukken te verwerken en dat is best heftig voor zo’n klein kereltje. Over het algemeen is hij heel vrolijk en brabbelt er lustig op los! Langzamerhand begint hij ons ook te herkennen en dan komt er weer zo’n enorme glimlach tevoorschijn!

Ondanks de slapeloze nachten genieten we volop van het leven als gezinnetje en is Sem al niet meer uit ons leven weg te denken!

 

Maandag 19 december 2005

Wat een rare dagen hebben we achter de rug. We zijn nog best druk geweest met het regelen van een aantal zaken en het doen van de laatste inkopen. Afgelopen vrijdag hebben we allebei onze laatste werkdag gehad. Patrick heeft 4 weken vrij en Dagmar hoeft pas op 1 mei 2006 weer te beginnen. Het is best raar om voor 19 weken lang afscheid te moeten nemen van je collega’s. We hebben er echter een leuke dag van gemaakt met koekjes, chocolaatjes, chips en langere koffiepauzes dan normaal! Allebei hebben we de deur met een goed gevoel achter ons dichtgetrokken… op naar het volgende avontuur in ons leven!

Vandaag beseffen we steeds meer dat ons leven vanaf morgen nooit meer hetzelfde zal zijn. Wijnie heeft ons vanochtend laten weten dat de kinderen met hun begeleiders om 12.00 uur onze tijd door de douane zijn gegaan en dat het vliegtuig volgens planning op 20 december om 05.35 uur landt. Ze vertelt er echter bij dat het de laatste maanden veelvuldig voorkomt dat het vliegtuig veel eerder landt. We zullen teletekst goed in de gaten gaan houden!

00.30 uur: de wekker is gegaan en ondanks het hazeslaapje wat we hebben gehad staan we eigenlijk direct naast ons bed. De verwachte aankomsttijd van vlucht KL878 uit Taipei is 04.50 uur. Om 01.30 uur stappen we in de auto… we gaan op weg om ons kereltje op te halen!

Top